Voorzieningen zijn vooral gericht op volwassenen en sluiten ze onvoldoende aan op de behoeften van kinderen

Scholen vragen steeds vaker hulp bij het Jeugdeducatiefonds voor kinderen die dak- of thuisloos zijn. Leerkrachten zien dagelijks wat deze situatie met hen doet en vragen om hulp: van tijdelijke opvang in hotels tot kleding, schoolspullen en dekens voor kinderen in de daklozen- of vrouwenopvang. Ook traumatherapie is vaak nodig.

Door het aanhoudende woningtekort zitten locaties voor daklozen- en vrouwenopvang overvol en stokt de doorstroom. Gezinnen verblijven er daardoor vaak maanden, soms zelfs jaren, terwijl deze plekken bedoeld zijn voor kortdurend verblijf. Bovendien zijn de voorzieningen vooral gericht op volwassenen en sluiten ze onvoldoende aan op de behoeften van kinderen. Zij hebben vaak geen eigen plek, geen speelgoed en krijgen geen passende ondersteuning.

Steeds meer hulpaanvragen
Op school wordt de nood van deze kinderen zichtbaar. Leerkrachten spelen hierin een cruciale rol: zij zien kinderen dagelijks, spreken hun ouders en komen soms letterlijk achter de voordeur – zelfs als die er niet meer is. Scholen waar meer dan de helft van de kinderen opgroeit in armoede kunnen een beroep doen op het Jeugdeducatiefonds.

De aanvragen lopen sterk uiteen: van een fiets, bril of bijles tot een bed omdat een kind op een dun matrasje op de grond slaapt. Steeds vaker vragen scholen ook hulp voor leerlingen in opvangsituaties. In 2025 werden zo'n 75 aanvragen gedaan voor dak- en thuisloze kinderen. Het ging om kleding, schoolspullen, vervoerskosten naar school en basisvoorzieningen zoals kussens en dekens – maar soms ook om tijdelijke opvang in hotels voor gezinnen die op straat belanden. Daarnaast hebben veel kinderen behoefte aan traumatherapie.

Schoolprestaties onder druk
Directeur Hans Spekman: ‘Het is extreem ontwrichtend voor een kind om geen eigen thuis te hebben. Steeds weer op de bank slapen bij een ander familielid of zelfs bij vreemden: kinderen gaan hieraan kapot. Ook zie ik dat het leerkrachten hard treft als een kind geen knutsel mee naar huis kan nemen omdat het in een auto slaapt.

Het gebrek aan structuur en voorspelbaarheid is funest voor de ontwikkeling van kinderen. Schoolprestaties komen zwaar onder druk te staan en kinderen voelen zich vaak onveilig. De gevolgen reiken verder dan het kind, het gezin of de school: het raakt de hele samenleving.' 

Voordat Spekman, die in mei aftreedt, directeur werd van het Jeugdeducatiefonds, zette hij zich als wethouder in voor dakloze volwassenen. Dat was mensonterend, wat ik nu zie bij kinderen is misselijkmakend. We falen als samenleving.‘

Hij heeft dan ook een duidelijke boodschap aan Den Haag: ‘Het Jeugdeducatiefonds blijft doen wat nodig is. Maar zolang het systeem niet verandert, zijn kinderen de dupe. We kunnen niet langer wegkijken – het is tijd dat de behoeften van kinderen centraal komen te staan.'

Bron: Jeugdeducatiefonds